اشک هایم را برای همه ی آنچه که از دست دادم نخواهی دید،
این ها خرده ریزهای دلم هستند که بر رویشان راه می روی،
اعتماد یک واژه است که حقیقت ندارد،
اعتماد وجود نداشت،
حالا
تو عاشق باش،
تو باش،
برای کسی که دیگر نیست باش.
به وبلاگی دیگر خواهم رفت که حقیقت داشته باشد؛
لینک اش انتهای این پست قرار خواهد گرفت.
لینک وبلاگ: زخم
من نمی فهمم تورو یعنی که قلبم با تو تنهاست
یعنی عاشق هستی امروز، اما این عشق مال ِ فرداست
تو نمی فهمی منو یعنی که من زنده ام همین جا
لحظه هام می پاشن از هم وقتی امروز مثل فرداست
ترانه هایم فلسفه نخوانده اند،
و قرار بوده مرا برویانند هر چه هستم،
هدایایی شیرین یا گزنده،
سربازانی میهن پرست اند
که همواره تا جاودان می رزمند
حقایقی پاک و پاک نشدنی،
وفادار
آنچنان که پس از مرگ ِ دل ِ مجروح
تک تک تان را شیرین یا گزنده،
هر جا
همچون صاعقه
غافلگیر
شکار
و به زانو در می آورد.
بغض ات را تاب نمی آورم
از درون می خراشد مرا
حتی وقتی در سرما نگه ام می داری
و پشت شیشه می باری
برای تندیس ِ یخی ات
غرورم گردن افراشته،
با زخم هایی جاودان،
همواره درست ترین است.
واقعیتش این است که من پر از زخم هستم،
راستی این است که من هیچ جا با هیچ کس زخم هایم رفتنی نیستند،
حقیقت این است پیش تو سالم هستم، خوب ِ خوب،
آنجور که همیشه می خواهی خوب،
انچه هست این است: من دو حقیقت دارم هر دو راستین هر دو موجود
تناقض اینجا جایی ندارد، بهت شاید.
خنده های بی دلیل
کاسه ی سر گرم و منگ
شال گردنی با بوی خوش عطر و سیگار
لباس های ولوی ِ از تن گرفته شده
در آپارتمانم؛
از جایی باز می گردم که مردم تنهایی هایشان را به گردش می برند
جایی شبیه کودکستان تنهایی ها
خودش اومد خودش هم می ره پنهون میشه از دل
خودش گوشش به زنگ بود و خودش هم میشه غافل
کسی زورش نکرد و هر چه بودش خواستنی بود
خودش آتیش به جون زد، قلب من نشکستنی بود
کسی جرمی نداره تب اگه اومد شبم سوخت
کسی حتی اگه لبهای دلتنگ ِ منو دوخت
تقاص ِ هر چه میدم پای ِ من بوده گناهش
غرورم رقص ِ رعشه ست، دست من ساز ِ تباه ِ ش
نه قسمت بوده نه تقدیر و نه رازی نوشته
خودم بودم خودم خواستم که باشم چشم به راهش
چند دانه ی شان را نفس هایت ناخواسته آب کرد؟
شنیده ام آنجا سپید و سرد است.
زنگ می خورد پشت ِ گوشم
چشمان ام تار می درد یک دو سه،
در گوشم صدایت حالا زیر ِ پوستم را می خاراند
دوباره به خواب می روم،
می بینم دستهایت را لمس و لمس می کنم،
همه وجودم آرام می گیرد و ناگهان حس دلتنگی شدیدی با کیفیتی بیش از
واقعی بودن در فضا می بارد…
بیدار می شوم با بالشی خیس.
